Home→ Wiki→ เลื้อยคลาน→ เบียร์ดเดด ดราก้อน
Bearded Dragon

เบียร์ดเดด
ดราก้อน

REPTILE กลาง CARE: ปานกลาง กิ้งก่าสัตว์เลื้อยคลาน

รู้จักเบียร์ดเดด ดราก้อน กิ้งก่าขวัญใจจากออสเตรเลีย ครอบคลุมนิสัย การให้แสง UVB อาหาร และสุขภาพสำหรับเจ้าของชาวไทย

Lifespan
10–15 ปี
ขนาด
กลาง
การดูแล
ปานกลาง
Origin
Australia
แชร์
เบียร์ดเดด ดราก้อนสีน้ำตาลนั่งบนกิ่งไม้มองกล้อง
— Bearded Dragon —
FAMILY
FRIENDLY
★★★★★
Overview

ภาพรวม — Bearded Dragon

01

รู้จักเบียร์ดเดด ดราก้อน กิ้งก่าขวัญใจจากออสเตรเลีย ครอบคลุมนิสัย การให้แสง UVB อาหาร และสุขภาพสำหรับเจ้าของชาวไทย

เบียร์ดเดด ดราก้อน มีนิสัยโดดเด่นคือ สงบ เชื่อง เป็นมิตร และขี้สงสัย มีถิ่นกำเนิดจากAustralia ด้วยขนาดกลาง และอายุขัยเฉลี่ย 10–15 ปี ระดับการดูแลอยู่ในระดับปานกลาง — เหมาะสำหรับผู้ที่พร้อมให้เวลาและความใส่ใจ

ขนาดกลางอายุขัย10–15 ปี
น้ำหนัก300–500 ก. ส่วนสูง / ความยาว40–61 ซม.
นิสัยสงบ · เชื่อง · เป็นมิตร · ขี้สงสัย
ระดับการดูแลปานกลาง OriginAustralia
History

ประวัติสายพันธุ์ — Australia

02
เบียร์ดเดด ดราก้อนในสภาพแวดล้อมธรรมชาติ — พื้นที่กึ่งแห้งแล้งและทุ่งหญ้าสะวันนา ออสเตรเลียกลาง
เบียร์ดเดด ดราก้อนในสภาพแวดล้อมธรรมชาติ — พื้นที่กึ่งแห้งแล้งและทุ่งหญ้าสะวันนา ออสเตรเลียกลาง

เบียร์ดเดด ดราก้อน (Pogona vitticeps) มีถิ่นกำเนิดในพื้นที่กึ่งแห้งแล้ง ทุ่งหญ้าสะวันนา และป่าไม้โปร่งทั่วออสเตรเลียตอนกลางและตะวันออก กิ้งก่าชนิดนี้วิวัฒนาการให้ควบคุมอุณหภูมิร่างกายผ่านพฤติกรรมการอาบแดด และพัฒนา “เคราหนาม” อันเป็นเอกลักษณ์ที่ขยายออกและเปลี่ยนสีได้ตามอารมณ์

ออสเตรเลียห้ามส่งออกสัตว์ป่าอย่างเด็ดขาดตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1960 ดังนั้นเบียร์ดเดด ดราก้อนทุกตัวในโลกสัตว์เลี้ยงจึงสืบสายพันธุ์มาจากตัวอย่างจำนวนน้อยที่ถูกส่งออกก่อนกฎหมายบังคับใช้ นักเพาะพันธุ์ในสหรัฐอเมริกาและยุโรปพัฒนาสีมอร์ฟและสายพันธุ์เฉพาะอย่างต่อเนื่องนับแต่ทศวรรษ 1990 จนเกิดเป็นความหลากหลายที่เห็นในตลาดปัจจุบัน

ในประเทศไทย เบียร์ดเดด ดราก้อนได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วตั้งแต่ราวปี 2558 เนื่องจากนิสัยเชื่องและรับมือง่ายเมื่อเทียบกับสัตว์เลื้อยคลานชนิดอื่น ปัจจุบันถือเป็นกิ้งก่าที่นิยมเลี้ยงมากที่สุดในไทย มีชุมชนและกลุ่มผู้เลี้ยงที่แข็งแกร่งทั่วประเทศ

ยุคดึกดำบรรพ์
กำเนิดในออสเตรเลีย

สกุล Pogona วิวัฒนาการในออสเตรเลียมานานหลายล้านปี อาศัยในพื้นที่กึ่งแห้งแล้งและป่าโปร่งทั่วทวีป

ศตวรรษที่ 19
นักวิทยาศาสตร์บันทึกสายพันธุ์

นักธรรมชาติวิทยาชาวยุโรปเริ่มจำแนกและตั้งชื่อ Pogona vitticeps อย่างเป็นทางการในวรรณกรรมวิทยาศาสตร์

1960s
ก่อนยุคห้ามส่งออก

ออสเตรเลียเริ่มเข้มงวดกฎการส่งออกสัตว์ป่า กิ้งก่าบางส่วนถูกส่งออกไปยังสวนสัตว์และนักวิจัยในต่างประเทศก่อนกฎบังคับใช้เต็มที่

1990s
เริ่มเพาะพันธุ์เชิงพาณิชย์

นักเพาะพันธุ์ในสหรัฐฯ และยุโรปผลิตเบียร์ดเดด ดราก้อนจำนวนมากจากสายพันธุ์ที่มีอยู่ก่อนกฎห้ามส่งออก

2000s
พัฒนาสีมอร์ฟ

นักเพาะพันธุ์พัฒนาสีมอร์ฟหลากหลาย เช่น Citrus, Hypo, Leatherback และ Zero ทำให้ตลาดขยายตัวอย่างรวดเร็ว

ปัจจุบัน
กิ้งก่ายอดนิยมอันดับหนึ่ง

เบียร์ดเดด ดราก้อนกลายเป็นกิ้งก่าที่ถูกเลี้ยงมากที่สุดในโลก และเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในไทยตั้งแต่ราวปี 2558

Traits

นิสัยและบุคลิกประจำสายพันธุ์

03
ความเชื่อง / จับเล่นได้ง่าย สูงมาก · 5/5
เหมาะสำหรับมือใหม่ สูง · 4/5
ความต้องการแสง UVB จำเป็นมาก · 5/5
ความซับซ้อนของอาหาร ปานกลาง · 3/5
ค่าใช้จ่ายเริ่มต้น (กรง+อุปกรณ์) สูง · 4/5
ความสนุกเมื่อจับเล่น สูงมาก · 4.5/5
ความต้องการพื้นที่กรง ใหญ่ · 4/5
ความยากในการดูแลรายวัน ปานกลาง · 3/5
Variants

สีและพันธุ์ย่อย

04
นอร์มอล / ไวลด์ไทป์ (Normal)
นอร์มอล / ไวลด์ไทป์ (Normal)
สีน้ำตาล-ทองพร้อมลายธรรมชาติ พบได้ในป่าออสเตรเลีย เป็นต้นแบบของมอร์ฟทั้งหมด
ซิตรัส (Citrus)
ซิตรัส (Citrus)
สีส้ม-เหลืองสดทั่วลำตัว หนึ่งในมอร์ฟที่ได้รับความนิยมสูงสุดในตลาดไทย
ไฮโป (Hypo)
ไฮโป (Hypo)
สีซีดอ่อนลงจากการลดเมลานิน เล็บใส ตาสีอ่อน ให้ลุคสะอาดและนุ่มนวล
เลเธอร์แบ็ค (Leatherback)
เลเธอร์แบ็ค (Leatherback)
ผิวหลังเรียบเนียน ไม่มีหนามบนลำตัว สีสดกว่านอร์มอลเพราะแสงสะท้อนน้อยลง
ซีโร่ (Zero)
ซีโร่ (Zero)
ขาว-เทาอ่อน ไม่มีลายและลวดลายใด ๆ เลย มอร์ฟที่หายากและราคาสูงที่สุด
Care

การดูแลในแต่ละวัน

05
1

แสง UVB — สิ่งสำคัญที่สุด

ต้องใช้หลอด UVB 10.0 (T5 HO) ครอบคลุม 2 ใน 3 ของกรง เปิดไว้ 12–14 ชั่วโมงต่อวัน และเปลี่ยนทุก 6–12 เดือนแม้หลอดยังสว่างอยู่

💡 วางหลอด UVB ห่างจากจุดอาบแดดไม่เกิน 30 ซม. — ยิ่งใกล้ยิ่งดูดซึม D3 ได้มากขึ้น
2

อุณหภูมิและการอาบแดด

จุด Basking ต้องอยู่ที่ 40–43°C ปลายเย็นของกรง 26–30°C กลางคืนอาจลดได้ถึง 20–22°C โดยไม่ต้องใช้ความร้อนเสริม

💡 ใช้เทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิจริงที่จุดอาบแดด อย่าเชื่อตัวเลขบนบรรจุภัณฑ์หลอดไฟ
3

อาหารแมลงและผัก

ลูกกิ้งก่าต้องการแมลง 70% / ผัก 30% ส่วนผู้ใหญ่กลับกัน — ผัก 70% / แมลง 30% แมลงที่นิยม ได้แก่ จิ้งหรีด ตั๊กแตน และ Dubia Roach

💡 โรย Calcium+D3 บนแมลงทุกครั้งที่ให้ลูกกิ้งก่า เพื่อป้องกัน Metabolic Bone Disease
4

อาบน้ำอุ่นสม่ำเสมอ

แช่น้ำอุ่น 28–30°C นาน 10–15 นาที สัปดาห์ละ 2–3 ครั้ง ช่วยการดื่มน้ำ ลอกคราบ และกระตุ้นการขับถ่าย

💡 อย่าใช้น้ำร้อนเกิน 32°C — กิ้งก่าอาจเครียดหรือได้รับบาดเจ็บจากความร้อน
5

ขนาดกรงและพื้นผิว

กรงขั้นต่ำสำหรับผู้ใหญ่คือ 120×60×60 ซม. พื้นผิวที่ปลอดภัย ได้แก่ กระเบื้อง หิน หรือหนังสังเคราะห์ — หลีกเลี่ยงทรายสำหรับลูกกิ้งก่า

💡 กิ้งก่าอายุต่ำกว่า 4 เดือนห้ามใช้พื้นทราย เสี่ยงกินเข้าท้องจนลำไส้อุดตัน
6

ตรวจสุขภาพและการลอกคราบ

พบสัตวแพทย์สัตว์เลื้อยคลานปีละ 1 ครั้ง ตรวจอุจจาระหาพยาธิทุก 6 เดือน สังเกตการลอกคราบว่าสมบูรณ์ทุกส่วน

💡 คราบที่ค้างอยู่ที่นิ้ว ตา หรือหาง ต้องช่วยลอกทันที ก่อนจะรัดการไหลเวียนโลหิต
Diet

โภชนาการในแต่ละช่วงวัย

06
ช่วงอายุ ปริมาณต่อวัน มื้อต่อวัน คำแนะนำ
ลูกกิ้งก่า
0–3 เดือน
 แมลงให้กินอิ่มใน 10 นาที 3–5 ครั้ง/วัน จิ้งหรีดเล็ก หนอนนก ขนาดไม่เกินช่องระหว่างตา โรยแคลเซียมทุกมื้อ
วัยรุ่น
3–12 เดือน
 แมลง 60% / ผัก 40% 2–3 ครั้ง/วัน เพิ่มผักใบเขียว เช่น ผักกาดหอม คะน้า มัสตาร์ด หลีกเลี่ยงผักโขมและบร็อคโคลีปริมาณมาก
วัยผู้ใหญ่
12 เดือนขึ้นไป
 แมลง 30% / ผัก 70% 1–2 ครั้ง/วัน ผักใบเขียวเป็นอาหารหลัก แมลงเป็นอาหารเสริม โรยแคลเซียมสัปดาห์ละ 3 ครั้ง
ตั้งท้อง / สูงอายุ
ตามความต้องการ
 ปรับตามความอยากอาหาร ตามความต้องการ ตัวเมียตั้งท้องต้องการแคลเซียมมากขึ้น เพิ่มความถี่การโรย D3 และผักหลากหลาย
Life Stages

ช่วงชีวิตของเบียร์ดเดด ดราก้อน

07
01

ลูกกิ้งก่า

0–3 เดือน

เติบโตเร็วมาก ต้องการแมลงบ่อยและแสง UVB เต็มที่ หลีกเลี่ยงพื้นทราย

02

วัยรุ่น

3–12 เดือน

เริ่มฝึกการจับเล่น ปรับสัดส่วนอาหาร ตรวจสุขภาพครั้งแรกกับสัตวแพทย์สัตว์เลื้อยคลาน

03

วัยผู้ใหญ่

1–7 ปี

นิสัยนิ่งและเชื่องที่สุด เน้นผักเป็นอาหารหลัก ตรวจพยาธิทุก 6 เดือน

04

วัยสูงอายุ

7+ ปี

อาจเกิด Brumation (กึ่งจำศีล) ลดความอยากอาหาร ตรวจสุขภาพบ่อยขึ้นเป็นปีละ 2 ครั้ง

Health

โรคที่พบบ่อยในสายพันธุ์

08
65%
Metabolic Bone Disease (MBD)
เกิดจากขาดแคลเซียมหรือ UVB — กระดูกอ่อน แขนขาผิดรูป รักษาได้ถ้าพบในระยะแรก
เสี่ยงสูง
40%
การติดเชื้อพยาธิ (Pinworm, Coccidia)
พบบ่อยในกิ้งก่าที่ซื้อมาใหม่ ตรวจอุจจาระกับสัตวแพทย์และรักษาด้วยยาถ่ายพยาธิ
ปานกลาง
30%
Adenovirus (ABD)
ไวรัสที่ยังไม่มีวัคซีน ทำให้เบื่ออาหาร ท้องเสีย และอ่อนแรง — แยกสัตว์ป่วยออกทันที
เสี่ยงสูง
25%
การติดเชื้อระบบหายใจ
มักเกิดเมื่ออุณหภูมิกรงไม่เหมาะสม สังเกตจากหายใจมีเสียง น้ำมูก หรืออ้าปากหายใจ
ปานกลาง
20%
ลำไส้อุดตัน (Impaction)
เกิดจากกินพื้นทรายหรือสิ่งแปลกปลอม ป้องกันด้วยการเลือกพื้นกรงที่ปลอดภัย
ปานกลาง
น่ารู้

เรื่องน่ารู้เกี่ยวกับเบียร์ดเดด ดราก้อน

09
01
เบียร์ดเดด ดราก้อนมี 'ตาที่สาม' อยู่กลางกระหม่อม เรียกว่า Parietal Eye มองเห็นภาพไม่ได้ แต่รับรู้แสงและเงาเพื่อตรวจจับนักล่าจากอากาศ
02
การโบกมือช้า ๆ วนเป็นวงกลมคือภาษากายของเบียร์ดเดด ดราก้อน หมายความว่า 'ฉันเห็นคุณ ฉันไม่ใช่ภัยคุกคาม' — ตัวเล็กกว่ามักโบกให้ตัวใหญ่กว่าเสมอ
03
ชื่อ 'เบียร์ดเดด' มาจากเคราหนามที่ขยายออกและเปลี่ยนเป็นสีดำเมื่อถูกคุกคาม มันสื่อสารอารมณ์ผ่านสีเคราตั้งแต่ส้มอุ่นไปจนถึงดำสนิท
04
แม้จะมาจากทะเลทรายออสเตรเลียที่แห้งแล้ง เบียร์ดเดด ดราก้อนดูดซึมน้ำผ่านผิวหนังได้ด้วย จึงชอบอาบน้ำอุ่นสัปดาห์ละ 1–2 ครั้ง
05
เบียร์ดเดด ดราก้อนในกรงเลี้ยงทั่วโลกล้วนสืบสายพันธุ์มาจากตัวอย่างที่ส่งออกก่อนปี 1960 เพราะออสเตรเลียห้ามส่งออกสัตว์ป่าอย่างเด็ดขาดนับแต่นั้น