เมน คูน เป็นสายพันธุ์แมวพื้นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดสายพันธุ์หนึ่งของอเมริกาเหนือ แม้จะมีตำนานเล่าขานมากมายเกี่ยวกับที่มา ไม่ว่าจะเป็นการผสมพันธุ์ระหว่างแมวกับแรคคูน หรือแมวที่ชาวไวกิ้งนำมา แต่การศึกษาทางพันธุศาสตร์ยืนยันว่าสายพันธุ์นี้สืบเชื้อสายมาจากแมวที่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษในยุคพิวริตันนำมาในช่วงศตวรรษที่ 17–18 ลักษณะขนหนา ขาใหญ่ และนิ้วเท้ากว้างเกิดจากการวิวัฒนาการตามธรรมชาติเพื่อรับมือกับฤดูหนาวอันโหดร้ายของรัฐเมน
ในปี ค.ศ. 1895 แมวเมน คูนตัวเมียชื่อ “Cosey” คว้ารางวัล Best in Show จากการประกวดแมวครั้งแรกของทวีปอเมริกาเหนือ ณ Madison Square Garden นครนิวยอร์ก แต่ยุคทองสิ้นสุดลงเมื่อแมวขนยาวนำเข้าจากยุโรป โดยเฉพาะเปอร์เซีย เริ่มเข้ามาแทนที่ในต้นศตวรรษที่ 20 จนในทศวรรษ 1950 ถึงกับมีการประกาศว่าสายพันธุ์นี้สูญพันธุ์แล้ว
การฟื้นฟูสายพันธุ์เริ่มต้นโดย Central Maine Cat Club ในต้นทศวรรษ 1950 และได้รับการรับรองจาก CFA อย่างเป็นทางการในระดับ championship ปี ค.ศ. 1976 ปัจจุบันเมน คูนถูกขนานนามว่า “ยักษ์ใจดี” (Gentle Giant) มีนิสัยคล้ายสุนัข ชอบติดตามเจ้าของ เล่นน้ำ และเรียนรู้คำสั่ง ในปี ค.ศ. 2024 สายพันธุ์นี้ครองตำแหน่งแมวที่ได้รับการลงทะเบียนมากที่สุดในโลกตามสถิติ FIFe
